To była jedna z najprzyjemniejszych muzycznych podróży tego roku – relacja z koncertu Jungle w Łodzi

Z nowości najlepiej wypadły „Sunshine” i „The Wave”, dobrze rozgrzały „The Heat” i „Heavy, California”, ale Jungle weszli na wyższy poziom dopiero w okolicy 2/3 koncertu, kiedy do klasycznej dla nich gatunkowej receptury, dorzucili jeszcze trochę elektronicznych odlotów przy „Drops” i „Time”, by potem podkręcić jeszcze tempo dzięki „What d’you know about me” i końcowym “Keep Moving” czy „Busy earnin'”.

Koncert bez grama nudy czy słabszych fragmentów, pokazujący siłę kolektywu, też tego wokalnego, kiedy to ze sceny zalewała nas fala połączonych głosów, a takich momentów było tu sporo. Natomiast warto jeszcze podkreślić, że czasem brakowało w tym selektywności, gdy gitary lub pojedynczy wokal mógłby się mocniej wybić na pierwszy plan. Przez to, a może dzięki temu, każdy utwór, w którym słyszeliśmy, choćby przez fragment, pojedynczy głos, wyróżniał się na tle reszty i dodawał trochę świeżości. I jak nie jestem fanem puszczania z taśmy gościnnych wstawek, to tutaj było to jakąś formą odświeżenia. Tak samo, kiedy mogliśmy usłyszeć choć trochę więcej gitar czy tak jak w końcówce – syntezatorów. 

Dobrą robotę w budowaniu klimatu zrobiła również oprawa, dobrze wpisująca się w to, co odgrywali na scenie muzycy. Górowały tu ciepłe kolory, z odcieniami czerwonego i pomarańczowego, które dodawały tu sporo ciepła podnosząc jeszcze bardziej temperaturę koncertu. Wszystko w minimalistycznym stylu, który znamy z oprawy ich albumów, gdzie nie potrzebujemy efektów strzelających nam prosto w twarz, a możemy nacieszyć się spójnym przekazem.

 Po takim koncercie chce się więcej i może teraz w wersji festiwalowej, gdzie nie oszukujmy się – Jungle odnaleźli by się znakomicie. I choć aż takich pustek w Atlas Arenie nie było, to jednak trzeba pogodzić się, że obecnie jest to zespół na wyprzedany Torwar lub Spodek, a na kilkunastotysięczne areny, jeszcze trochę brakuje spragnionych tańca. 

Autor: Grzegorz Słoka